หน้าเว็บ

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ประติมากรรม แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ ประติมากรรม แสดงบทความทั้งหมด

ตริภังค์

ท่ายืนเอียงกายสามส่วน ได้แก่ เอียงจากส่วนเท้าถึงสะโพก เอียงจากสะโพกถึงไหล่ และเอียงจากส่วนไหล่ถึงศีรษะ เป็นลักษณะที่นิยมในศิลปะอินเดียแบบคุปตะ ในช่วงราวพุทธศตวรรษที่ 9-11


พระพุทธรูปประทับยืนปางประทานอภัย พิพิธภัณฑ์เมืองสารนาถ ศิลปะอินเดียแบบคุปตะ
(จากหนังสือประวัติศาสตร์ศิลปะประเทศใกล้เคียง โดย ศ. หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล สำนักพิมพ์มติชน พิมพ์ครั้งที่หก พ.ศ. 2553)


อ้างอิง: 

สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร. ศัพทานุกรมโบราณคดี. กรุงเทพฯ: สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร, 2550.

อ่านเพิ่มเติม »

ซุ้มเรือนแก้ว

ซู้มที่เป็นกรอบรอบพระพุทธรูป เป็นการออกแบบเชิงสัญลักษณ์แทนเรือนที่ประทับของพระพุทธองค์ที่พระอินทร์เนรมิตถวายให้ในสัปดาห์ที่ 4 หลังการตรัสรู้


พระพุทธชินราช วัดพระพุทธชินราช จังหวัดพิษณุโลก
ภาพโดย Poowiang Choun

อ้างอิง: 

สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร. ศัพทานุกรมโบราณคดี. กรุงเทพฯ: สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร, 2550.

อ่านเพิ่มเติม »

จระนำ

บริเวณที่ประดิษฐานพระพุทธรูป หรือรูปเคารพต่างๆ มักทำเป็นช่องตรงผนังของเรือนธาตุ ยื่นออกมายื่นออกมาแต่ไม่มาก ประกอบด้วยตัวเรือน เสา และซุ้ม แต่หากยื่นออกมาจากผนังมากมักเรียกว่า มุขจระนำ


ซุ้มจระนำของเจดีย์กู่กุด หรือเจดีย์มหาพล วัดจามเทวี (กู่กุด) จังหวัดลำพูน

อ้างอิง: 

สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร. ศัพทานุกรมโบราณคดี. กรุงเทพฯ: สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร, 2550.

อ่านเพิ่มเติม »

คชลักษมี

เป็นรูปเคารพของพระลักษมีประทับนั่งตรงกลาง มีรูปช้างสองเชือกใช้งวงถือหม้อน้ำทำท่ารดน้ำอภิเษกให้พระนางลักษมี แสดงถึงสัญลักษณ์แห่งความอุดมสมบูรณ์ และมักพบในศิลปะเขมร


ภาพคชลักษมีจากหน้าบันปราสาทบันทายสรี ประตูซุ้มชั้น 2 ตะวันออก ศิลปะขอมแบบบันทายสรี


อ้างอิง: 

สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร. ศัพทานุกรมโบราณคดี. กรุงเทพฯ: สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร, 2550.
อ่านเพิ่มเติม »